- grettir.net

Í CSI og löggubíómyndum er alveg sama hversu léleg ljósmynd er - alltaf getur tæknimaðurinn súmmað inn og skoðað bílnúmer, unglingabólur og raðnúmer á jakkafötum - það er að segja þegar snjalli yfirmaðurinn er búinn að segja "súmmaðu inn hérna" og bendir á eitthverja þoku á miðri mynd.

Ef ég skrifa einhvern tíma bíómynd, þá ætla ég að hafa atriði þar sem einhver löggumaður kemur með mynd sem hann tók á vettvangi á myndavélasímann sinn og segir "súmmaðu inn" og tæknimaðurinn súmmar inn og myndin verður óskýr og öll í drullu eins og gerist í alvörunni.
Svo segir tæknimaðurinn: "Hvað er að þér? Þetta er ekkert hægt? Ertu vangefinn?"

Ég þekki einn sem gæti afrekað svona.

---

Við elduðum magnaða kjötsúpu heima í gær. Það verða afgangar eitthvað frameftir viku.

Nú þegar misgott veruleikasjónvarp tröllríður heimsbyggðinni, þá væri við hæfi að útfæra 24 seríu með "reality fíling".

Það gæti verið ca. svona:

Jack Bauer mætir til vinnu klukkan 08:05 og stimplar sig inn. Yfirmaðurinn pexar í honum að mæta ekki á réttum tíma. Jack lætur þetta sem vind um eyru þjóta, enda er hann aðalpersónan í þáttunum og hefur alltaf rétt fyrir sér.

Jack sest við skrifborðið sitt og gerir tímakortið á milli þess sem hann flakkar á netinu og skoðar fréttir. Kemur litlu í verk fyrir hádegi.

Í hádeginu fara Jack Bauer og nokkrir vinnufélagar út að éta, því það er baunakássa í matinn í CTU mötuneytinu. Eftir matinn taka þeir smá rúnt um bílasölurnar og skoða.

Eftir hádegi er útkall. Einhver vitleysingur hótar að sprengja skrifstofu Ríkisskattstjóra í loft upp. Jack Bauer fer á Google og finnur út hvernig á að aftengja þessa ákveðna gerð af sprengju. Hann skoðar yfirlitin sín á vef skattstjóra og kemst að því að hann skuldar skatt.
Hann leyfir því sprengjunni að springa.

Klukkan 16:44 yfirgefur Jack Bauer skrifstofuna og biður vinnufélaga sinn að stimpla sig út klukkan fimm. Hann kemur við á vídeóleigunni og tekur spólu. Hann horfir á fréttir hálf sjö og byrjar upp úr því að brasa sér mat.

Um kvöldið dottar Jack yfir spólunni sem hann tók. Um þrjú leytið vaknar hann sveittur í leðursófanum og skríður inn í rúm. Fær sér þó vatn að drekka fyrst.

Klukkan 07:00 hringir klukkan. Jack snúsar til 07:35. Það er umferðarteppa á nýju hraðbrautinni við spítalann. Jack er enn of seinn í vinnuna.

Í fréttum í gær var viðtal við sóttvarnalækni og fuglaflensu hræðsluáróðurinn var í hávegum hafður. Í boði Actavis og félaga líklega.

Í fréttinni kom fram að 79 manns hafa látist úr þessum "faraldri" síðan hans var fyrst vart, fyrir hvað - þremur árum?

Um helgina dóu 27 manns úr kulda í Póllandi.

Af hverju hafa dúnúlpu framleiðendur ekki jafn hátt þennan kuldafaraldur sem hefur komið á hverju ári frá því mælingar hófust og kallast "vetur"? Business í því.

Einhverjir tónleikar voru um daginn þar sem var verið að mótmæla virkjunarframkvæmdum.

Voru þessir tónleikar unplugged?

Það fer nett í taugarnir á mér þetta töngl um að Reykvíkingar kunni ekki að keyra í snjó.

Ég er nú utan af landi og hef keyrt þar og í Reykjavík um árabil. Það er bara tvennt ólíkt að keyra úti á landi þar sem þú ert nánast einn á götunni eða vera hérna í Reykjavík þar sem göturnar varla anna umferðinni í góðu veðri hvað þá þegar ekki sést á milli umferðaljósa fyrir skafrenningi.
Eðli málsins samkvæmt þá keyrir maður hægar í vondri færð og þegar allir 100 þúsund bílarnir fara út á morgnanna þá er alveg eðlilegt að umferðin gangi hægar en á venjulegum degi. Þá fer maður bara fyrr af stað.
Og ekki þarf maður að stoppa á 10 umferðarljósum á leiðinni milli Krummaskuðs og Skítapleiss heldur tekurðu þetta bara á brussu ganginum.

Og þegar 100 þúsund bílar eru á ferðinni, þá þarf ekki nema einn sumardekkja sérfræðing til að setja allt úr skorðum. Þessi eini sem er illa búinn úti á landi getur bara skilið bílhræið eftir þar sem hann stoppar og er ekki fyrir neinum - eða í mesta lagi tveimur.

Ekki hef ég orðið var við nein stórvandræði undanfarna daga. Einn og einn sem ætlar að vera svalur á því og endar uppi á umferðareyju en að öðru leyti hefur mér fundist þetta ganga mjög smurt.

Því segi ég við þá fréttasnápa sem finna sér ekkert markverðara til að fjalla um: settu vetradekk á bíldrusluna þína.

Á laugardaginn stóð ég í mesta sakleysi mínu og burstaði snjó af bílnum mínum - nokkuð kalt, en nokkur sáttur við tilveruna.
Þá bar þar að tvo menn. Annar var farinn að nálgast miðjan aldur en hinn var eitthvað yngri. Líklega verið sonur þess eldri.

Þegar þeir gerðu sig líklega til að ræða við mig, þá rannsakaði ég þá eldsnöggt með augnaráði sem sagði "hvað eruð þið að selja" og fór gaumgæfilega yfir aðstæðurnar í huganum. Átti ég að hlaupa? Átti ég að taka karate spark? Voru þetta stjórnmálamenn? Nei, varla. Annar var heldur ungur til þess. Voru þetta sölumenn dauðans? Voru þeir villtir?

Engin af þessum niðurstöðum reyndist rétt. Því miður. Þarna voru á ferðinni Vottar sem ætluðu að reyna að bjarga trúleysingjanum sem stóð þarna með húfu og vettlinga og sópaði bílinn sinn - án þess að hafa áhyggjur af því að fara til helvítis eins og allir sem eru svo vitlausir að trúa bara á sjálfan sig.

Ég sagði því hátt og snjallt: Af lóðinni minni!

Nei. Það gerði ég reyndar ekki. En það hefði verið kúl.

En ég gerði þeim það ljóst að ég tryði því að menn yrðu skrýtnir af því að trúa á eitthvað ósýnilegt og óáþreifanlegt. Og reyndu að drepa hvern annan fyrir að trúa á eitthvað annað. Ég hefði ekki áhuga á að blanda mér í slíkt. Það kom hálfgert fát á þá og innst inni vissu þeir ábyggilega að ég sagði sannleikann. Hver veit nema þeir stofni trúarbrögð mér til heiðurs.

Þegar fjölmiðlafrumvarpið var til umræðu þá snérist málið um eigendur fjölmiðla gætu farið að hafa of mikil áhrif á miðilinn.

Nú þegar DV er búið að drulla upp á bak og eigendurnir grípa inn í - eru þeir þá ekki með óþarfa afskipti af fjölmiðlinum? Sem fjölmiðlafrumvarpið einmitt snérist um að koma í veg fyrir.

Fólk á auðvitað ekkert að vera að kaupa blöð sem því líkar ekki. Þá er útgáfunni sjálfhætt.

Hvort eigendurnir vilji svo láta bendla sig við hinn eða þennan fjölmiðilinn er svo allt annar handleggur.

Ég sá fyndnasta hlut í heimi í morgun. Einhver jeppakall ætlaði að vera svalur á því í snjónum og taka smá slæd. Það endaði með því að hann tók niður eitt umferðarskilti og endaði þversum upp í snjóruðningi hinum megin við götuna.
Ég tók því að mér að ryðja göturnar með BMW-inum, enda ekki nema 5 sentimetrar frá stuðara og niður í götu hjá mér.

Maður verður að hjálpa jeppaköllunum að komast leiðar sinnar.

Meira sem maður náði að éta um jólin. Ég verð hlaupandi fram á vor til að ná mér í sama form og var í áður en átveislan hófst.

---

Nú er ég búinn að búa í Garðabæ í næstum tvo mánuði. Enn er að berast póstur sem blaðberinn er búinn að krassa yfir Framnesvegur og kemur með út í sveit.
Skil ekki seinaganginn í þessum bankastofnunum að uppfæra ekki heimilisfangið mitt. Þeir eru líklega of uppteknir við að telja milljarðana sína.

---

Systir mín trúlofaði sig um helgina í París. Til hamingju með það :-)

Frétt á mbl.is

Heili [Ariel] Sharons starfar þrátt fyrir blæðingu

Það er þá nýr fídus.

Jæja, long time no nothing. Búið að vera nóg að gera með lappirnar upp í loft, í tómri slökun eftir jólin og áramótin. Fór fínt út að borða með félögunum þann 30. des. skaut upp Gretti Sterka á áramótunum og var í gleði hjá systu eftir miðnætti.

En árið..

Ég byrjaði árið á því að vera latur eftir áramótin, alveg eins og nú. Um miðjan janúar fór ég svo til Nice í Frakklandi í stutta vinnuferð, en fór svo til Ríó de Janeiro í lok janúar.
Það var æðislegt.

Lítið spennandi gerðist hjá mér síðustu vetrarmánuðina annað en ölvun á almannafæri að minnsta kosti einu sinni í viku. Upp úr miðjum maí dró hins vegar all svakalega til tíðinda þegar ég breyttist úr saklausum dreng í fulltíða karlmann.
Ég varð þrítugur.
Þetta var ekki nærri eins hræðilegt og ég átti von á - enda ætíð ungur í anda.

Mánaðarmótin júní/júli fór ég svo í góðra vina hópi til Belgíu á rokkhátíð.
Það var æðislegt.

Sumarið notaði ég svo til hjólreiða um miðbæinn. Ég á eitthvað fáar myndir af því, sem er synd, því ég er æðislega töff með hjálminn góða.

Í haust eignaðist ég svo strák. Hann fylgdi með konunni sem ég varð ástfanginn af á haustmánuðum og hóf með sambúð.
Það var æðislegast.

Svo sannarlega viðburðaríkt ár og ekki stefnir í að það nýja verði neitt verra nema síður sé.