- grettir.net

Þegar maður kemur til vinnu eftir langt frí er eins og heilinn í manni sé dálítið úti að aka og sé enn að átta sig á því að líkaminn er ekki að vafra um heima hjá sér lengur.

Sem dæmi þá erum við með svona hæglokandi klósettsetu. Vinnusalernið ekki. Setan hefur tvisvar fengið að falla í frjálsu falli eftir að hendurnar á mér gerðu ráð fyrir því að hún myndi síga niður í rólegheitunum.
Eins og heima.

Fyrsta daginn í vinnunni eftir frí fór ég í sturtu um leið og ég mætti. Ég þurrkaði mér svo vel og vandlega og var svo næstum farinn fram til að klæða mig.
Eins og heima.

Ég get rétt ímyndað mér að berró forritari hefði vakið mikla lukku rúmlega átta að morgni í deildinni.

Ekki kæri ég mig um neina afsökunarbeiðni frá þeim píreygða hlunk er eitt sinn stýrði Kaupþing banka.

Vegabréfið hans og ríkisborgararéttur væri hins vegar vel þegin og gaman að brenna.

Ég lendi stundum í pólitísku þrasi. Hver gerir það ekki?

Eitt sem mér finnst einkenna umræðustíl þeirra er kenna sig við hægri er að þeim finnst í góðu lagi að nota öll viðbjóðslegustu orð sem þeim dettur í hug þegar verið er að tala um fólk sem deilir ekki sömu skoðun og það sjálft.

Og gildir þá einu hvort börn eru nálægt. Öll viðurstyggð er látin flakka. Á netinu er þetta enn verra. Menn og konur sem á mynd líta út fyrir að vera settlegir vel metnir þjóðfélagsþegnar verða eins og illa talandi götustrákar þegar talað er um pólitíska andstæðinga sína.

Dæmi um þetta er: Kommatittur, kommakvikindi, helvítis kommar/kratar, sossar, kratapakk, kratarusl, vinstra lið, vinstra pakk og svona mætti lengi telja.

Ég tek þetta ekki sérstaklega til mín, enda hef ég ekki nennt að láta draga mig í neinn sérstakan pólitískan dilk eftir að ég hætti að kjósa Sjálfstæðisflokkinn. En þegar ég les svona pistla og umræðuna sem stuðningsmenn slíkra manna eins og þarna skrifa, þá skammast ég mín niður í tær fyrir að hafa kosið slíka stefnu sem fær fólk til að hugsa svona og skrifa svona um samborgara sína.

Afsakið kæra þjóð fyrir þau atkvæði sem ég hef hent í Sjálfstæðisflokkinn undanfarin ár og ýtt undir slíka vitleysu og mannfyrirlitningu sem þessi flokkur stendur fyrir. Og við skulum ekki gleyma Hruninu. Þó þeir fáu Sjálfstæðismenn sem eftir eru virðist vera búnir að gleyma þeirra ábyrgð á því.

Fyrir ekki svo löngu síðan var alltaf talað um hvað það væri gott að vinna í banka - bankastarfsmenn fengju greiddan 13 mánuðinn eins og það var kallað.
Væntanlega hefur það þá verið þannig að um jólin fengu starfsmenn launauppbót sem svaraði einum mánaðarlaunum.
Seinna meir sömdu bankamenn um að fá þetta greitt jafnóðum. Kannski er þetta enn við lýði. Bara veit það ekki.

En allavega. Eftir september á þessu ári stefnir allt í að ég fái að njóta 12 mánaða launa á ári en ekki 11 eins og ég hef þurft að sætta mig við undanfarin 8-9 ár.

Ég er nefnilega að fá síðasta greiðsluseðilinn fyrir námslánunum. Undanfarin ár hafa ein mánaðarlaun á ári farið í að endurgreiða LÍN.

Ef þetta kallar ekki á að maður opni fínustu bjórdósina í húsinu - þá er fátt sem gerir það.

Vinnan er hverjum einstaklingi mikilvæg, því hann fær jú borgað fyrir að mæta. En hversu mikilvæg er vinnan þín í stóra samhenginu? Hvað gerist ef þú mætir ekki?

Ef læknir mætir ekki í vinnuna verður fólk áfram veikt. Nú, eða drepst hreinlega ef það slasast og enginn læknir er á vaktinni.
Ef bakari mætir ekki í vinnuna er ekkert brauð bakað.
Ef ruslakarlinn mætir ekki er ekkert rusl fjarlægt.

En hvað gerist ef aðstoðarmanneskja ráðherra mætir ekki? Verður ráðherra sjálfur að sjá um að opna póstinn sinn og athuga hvar hann á að vera klukkan 13:00? Gerist eitthvað skelfilegt ef hann mætir ekki.
Hvað gerist ef forstjóri Orkuveitunnar mætir ekki? Hættir rafmagnið að flæða? Eða heldur fólk bara áfram að sinna sinni vinnu hjá Orkuveitunni og tekur kannski ekki eftir því að forstjórinn mætti ekki? Kannski sér það að fíni bíllinn er ekki í einkastæðinu eins og vanalega.

Stundum neyðist fólk til að mæta á hverjum degi svo enginn komist að því að það skiptir ekki máli þó það mæti ekki. Stundum þarf fólk líka að mæta á hverjum degi til að fela mistök eða þjófnað í starfi, samanber Símamálið hérna um árið.

Mér datt þetta nú bara í hug í morgun þegar ég las um það að fráfarandi forstjóri fær 16 milljónir fyrir það eitt að hætta í vinnunni - vinnu sem hann er trúlega ekki búinn að sinna vel miðað við stöðu fyrirtækisins sem hann er að yfirgefa.

Munurinn á fyrr hópnum sem ég nefndi og þeim seinni er þannig að sá fyrri áttar sig á því að einhver þarf að taka við af þeim og þeir leggja sig fram um að kenna þeim sem á eftir koma hvernig eigi að vinna þeirra starf. Starfið er þannig að það má ekki vera tómt.

Þeir í seinni hópnum halda að þeir séu ómissandi eða spila sig að minnsta kosti þannig en átta sig ekki á því að kirkjugarðarnir eru fullir af fólki sem taldi sig ómissandi.

Það kemur alltaf maður í manns stað. Það þarf bara að breyta verðlagningunni á þeim störfum sem eru ómissandi og þeim sem eru það ekki.

Það styttist í að hægt verði að týna rifsber, enda ekki seinna vænna - við erum á síðustu sultukrukkunni.

Við fengum Hellulist í það verkefni að drena og helluleggja fyrir framan húsið okkar í sumar. Útkoman er að verða hreint stórkostleg. Þá getum við sett upp hjólagrind og geymslan okkar sem snýr að götunni þornar loksins. Þá get ég komið mér upp rauðvíns- og rifsberjasaftkjallara.

Svo fara Taekwondo æfingarnar alveg að byrja. Ég viðurkenni að ég er farinn að hlakka til að byrja aftur. Aðeins stirður eftir sumarið. Dóttir okkar - þriggja, að verða fjögurra - ætlar að byrja að æfa í vetur. Og fara í ballet.
Strákurinn okkar verður með í auglýsingu fyrir Taekwondo deildina um helgina.
Sú yngsta fær væntanlega að fara á sundnámskeið.

Það ætti að vera nóg að gera; sem er fínt.

Í morgun var fyrsti vinnudagurinn minn síðan 1. júní, en ég er búinn að vera í sumarfríi/fæðingarorlofi í tæpar 11 vikur.

Smá byrjunarörðuleikar áttu sér stað. Ég var til dæmis ekki búinn að gera ráð fyrir rigningu og gleymdi þannig húfu og vettlingum. Gleymdi inniskónum mínum heima líka.

Ég komst að því að ég hef lést um 1 kg í fríinu. Samt líður mér eins og ég hafi bætt á mig. Líklega hafa lærin á mér skroppið saman eftir hvíldina í sumar. Ég var samt ekki nema um 30 mínútur á leiðinni sem er ágætur tími.

---

Það er smá föndur að koma dagskránni saman út þennan mánuð, Margrét er að leysa forstöðukonuna af í sinni vinnu og yngsta barnið verður í pössun hér og þar til 1. sept. en þá minnkar hún vinnuna og verður heima 3 daga í viku. Ég verð að vinna að heima 2 daga á móti. Ástæðan? Barnið má ekki fara til dagmömmu vegna veikinda, en ónæmiskerfið í henni er eitthvað seint af stað og ef við myndum geyma hana hjá dagmömmu eru allar líkur á því að hún yrði veik helminginn af tímanum.

Svo í staðinn fyrir að eyða öllum veikindadögunum fyrsta mánuð vetrarins og hafa hana lasna hálfan veturinn ætlum við að vera heima með hana. Vonandi ræsir ónæmiskerfið sig áður en hún kemst inn á leikskóla. Það eru góðar líkur á því er okkur sagt.

Tilhugsunin um þetta var dálítið skrýtin fyrst - en svo hugsar maður sem svo að þessi tími er svo fljótur að líða og það er um að gera að njóta hans bara með barninu.
Það er alltaf hægt að vinna.

Nú er heldur betur farið að styttast í fríinu hjá mér - einmitt þegar ég er farinn að venjast því að vera heima.

Við erum búin að skottast út um allt land, fórum vestur á firði, í kjósina á sveitamarkað (kátt í Kjós), á Flúðir, út á Reykjanes og ég veit ekki hvað og hvað.

Ég gæti alveg vanist því að vera heima að dingla mér með börnunum allan daginn - út að hjóla, róla og hlaupa, leika mér með fjarstýrða bílinn minn og hanga í grasagarðinum með teppi og nesti.

Já ég yrði svo sannarlega fínn milljarðamæringur.

Álagningarseðillinn minn frá skattinum sýnir samt hið gagnstæða.

Ég hef í tvígang næstum lent í árekstri í fríinu mínu í sumar.

Í fyrra skiptið var ég að taka vinstri beygju í Lönguhlíðinni þegar einhver kemur bakkandi á fullu gasi á móti umferð upp götuna. Hafði líklega ætlað að beygja og ákveðið að það væri snjallræði að bakka að gatnamótunum til að leiðrétta villuna.
Ég var kominn út á gatnamótin þegar ég sá bakkljósin nálgast og mátti engu muna að ég fengi bílinn inn í bílstjórahliðina. Öll börnin voru með svo það mátti ekki miklu muna að illa færi.

Í seinna skiptið var ég einn í bílnum. Þá var ég að bíða eftir að komast inn á Dalveg. Nokkur umferð var og ég var búinn að bíða smástund þegar bíll kemur aðvífandi með stefnuljós eins og hann ætli að beygja inn á götuna þar sem ég beið. Ég rúllaði því bara af stað og treysti því að bílstjórinn væri að segja satt. Það var vitleysa. Þegar ég var kominn út á götuna sá ég að bíllinn var ekkert að fara að beygja. Stefnuljósastöngin hefur trúlega flækst í ermi bílstjórans eða eitthvað. Hann allavega snarhemlar, ég stíg í botn og rétt slepp framfyrir aðvífandi bílinn.
Nett sjokk fylgdi í kjölfarið.

Umferðin er rússnesk rúlletta. Það borgar sig greinilega ekki að gera ráð fyrir einu eða neinu.

Ímyndum okkur að fyrir 10 árum hefði ruðst hér inn á markaðinn fyrirtæki sem byði upp á lán með lágum vöxtum til bíla- og tækjakaupa. Fyrirtækið hefði á móti ákveðið að verðtryggja lánin miðað við vind.

Meðalvindhraði miðað við gögn Veðurstofunnar undanfarin ár sýndu að vindur væri nokkuð stöðugur. Nokkrum sinnum hefði vindur orðið mikill, en að jafnaði nokkuð jafn. Aldrei logn. En jafn vindur árið um kring.

Eitt árið verða miklar breytingar á vindi. Vindur er mikill og sterkur og lítur ekki út fyrir að lægja í bráð. Kemur í ljós að fyrirtækið hefur komið fyrir öflugum blásurum á hálendinu sem skapa mikla ókyrrð og hávaðarok á öllu landinu.

Lánin hækka í samræmi við það. Eignir fyrirtækisins vaxa um tugi prósenta og eigendurnir greiða sér ríkulegan arð af peningum sem aldrei voru til. Vindpeningum.

Nú bregður svo við að ekki leyfilegt að verðtryggja lán miðað við vindhraða. Fyrirtækið barmar sér, segir að skuldbindingar sínar annarsstaðar krefjist þess að þeir innheimti lán að fullu miðað við mesta vind sem mælst hefur og ef þeir fái ekki að rukka hærri vexti í staðinn minnki eignir fyrirtækisins um tugi prósenta - jafnvel niður í það sem þær voru áður en vindur tók að aukast.
Einnig bendir fyrirtækið á að fólk hefði kannski mátt kynna sér störf veðurfræðingsins áður en það skrifaði undir samninginn. Þetta tekur forstjóri Veðurstofunnar undir - þrátt fyrir að hafa alla tíð vitað að slíkar verðtryggingar væru ólöglegar.

Eiga peningar viðskiptavinanna að notast í að greiða eigendunum arð og standa undir skuldbindingum fyrirtækisins annarsstaðar?

Ekki mínir peningar.

Legg ég til og mæli svo um að starfsmenn fjármálafyrirtækja fari á excel námskeið. Og lesi íslenska lagasafnið í leiðinni.

Ég var í svona einn og hálfan tíma með sláttuorf. Allar taugar og vöðvar í líkamanum víbruðu í góða stund á eftir.

Ég fór í hjólreiðatúr í dag með litlu dóttur mína í dag og skólastrákinn minn sem er nú kominn í sumarfrí. Við vorum ekki fyrr lögð af stað en það fór að hellirigna. Við tókum smá hring áður en við fórum heim.

Ég hafði smá áhyggjur af þeirri stuttu í rigningunni en þegar við stoppuðum var hún eins og nýbónaður bíll, andlitið þakið í litlum vatnsdropum sem láku rólega niður með kinnunum.

Og hún brosandi út að eyrum.

Í dag féll dómur í Hæstarétti hvar gengistrygging er dæmd ólögleg. Við það tilefni lét lögmaður Lýsingar hafa eftirfarandi eftir sér:
[...]dómur Hæstaréttar muni hafa í för með sér „mikla erfiðleika“ á fjármálamarkaðnum, dómarnir snúist í raun ekki aðeins um þessi mál heldur varði fleiri mál. Hundruð milljarða séu í húfi.

Eina sem ég heyri er:
buhu.. við erum búnir að stela hundruð milljörðum frá íslenskum heimilum... buhuhu.. ekki láta okkur borga það tilbaka.. plíz.. dómari!

Fyrir okkar heimili skiptir þetta verulegu máli enda með bíl á slíku láni sem hækkaði um 130%
Ekki amaleg ávöxtun það. En ólögleg.

Nú lítur allt út fyrir að bíllinn sé næstum greiddur enda erum við búin að borga ríflega tvöfalt meira af honum en til stóð í nærri tvö ár.

Gott mál.

Ég er í fæðingarorlofi þennan mánuðinn. Tíminn hefur sjaldan verið eins fljótur að líða, liðinn hálfur mánuður eins og ekkert.

Við dóttir mín erum bara að dingla okkur á morgnanna - koma systkinum hennar á fætur, gefa þeim að borða og koma í leikskóla og frístund. Svo tekur hún sér lúr, ég dunda í garðinum, við förum í göngutúra, hjólreiðatúra og allskonar áður en eldri börnin koma heim seinnipartinn.

Félgar mín öfunda mig mikið af fríinu, því nú er eitthvað í gangi sem þeir kalla "HM". Fyrst þegar ég heyrði þetta, þá datt mér fyrst í hug barnafataverslunin H&M en þetta er víst eitthvað tuðruspark.

Konan mín á afmæli í dag. Ég þarf að skreppa og kaupa eitthvað fallegt og baka afmælisköku.